Ik hoor de stem van mijn oudste broer in mijn hoofd. “Hey, kunstenaar!”
Als zesjarige werd ik als “kunstenaar” geroepen door hem. Hij kon duidelijk de toekomst voorspellen. 
Als kind hield ik niet van speelgoed. Ik was zeer tevreden met kleurpotloden, verf, stiften,… Daar kon ik mij urenlang mee bezighouden.

Sindsdien had ik altijd al interesse in de mens. Wat mij inspireert is hoe complex ‘de mens’ eigenlijk is. Denk aan alle factoren: opvoeding, karakter, religie, maatschappij, cultuur,… En daarboven, hoe tegenstrijdig de mens ook kan zijn.. Contradictie inspireert mij.

Ik ben altijd op mezelf bezig geweest met kunst. Ik wist wat ik wilde maken. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik iemand nodig had die mij iets kon bijleren. Ik stelde mij de vraag: ben ik nu een kunstenaar of niet? Wanneer word je een kunstenaar? Al zeiden velen dat ik al een kunstenaar was.. 
Ik moest op zoek gaan naar een échte kunstenaar. Iemand die perfect wist wat kunst is. Op dat moment leerde ik Herman Maes kennen. Mede dankzij hem, dankzij zijn kennis heb ik mezelf na een drietal jaren kunstenaar kunnen noemen.

Mijn werken zijn meestal gelaagd, gegrond op onderzoek en doorzocht. Er zit altijd een vleugje, of meer, symboliek in verwerkt. Net daarom zijn de voorstudies zeer belangrijk zodat het totaalbeeld in harmonie is. Elk element moet met elkaar in connectie zijn. Elke kleur, toon en vorm moet een doorgang geven tot het werk. Ook de compositie is heel belangrijk. Samengevat: complexiteit en contradictie inspireert mij, dus zo ga ik ook tewerk. Georganiseerd en zeer gedisciplineerd.
Elke penseel toets wordt gecontroleerd aangebracht. Ik tracht een mysterieuze sfeer te scheppen waar de toeschouwer geen toegang tot krijgt, ook al is het een portret of een stilleven.

Qua mediums experimenteer ik niet graag. Het is heel basic en invariabel: olieverf, terpentijn, lijnolie, penselen en een doek. I like it the classic way.

In deze corona tijden ervaar ik geen moeilijkheden met het thuis zijn. Ik heb mezelf altijd een ‘ateliermus’ genoemd.. Er zijn dagen geweest dat ik mijn atelier niet uit kwam. Dus ik ben getraind om thuis te zijn. Ik krijg dan meestal de vraag: “is het niet vermoeiend om zo lange uren te schilderen?” Dan word ik blij! Want het schilderen wordt meestal gelinkt met ontspanning. Het schilderen mag (maar liever niet) ontspannend zijn. Het is telkens een strijd met jezelf. Een strijd tussen het materiële en het immateriële. Hoe ontspannend kan het zijn om een ‘gevoel’ (want een schilderij is een materieel gevoel?) op doek te zetten? Ik zou graag willen afsluiten met een zin die ik vaak herhaal: “Het schilderen is een geestelijke activiteit.”

 

https://cultuurverhalen.be/kunstschilder/emry-demirci/